Ποίημα της μαθήτριας Μυτικιώτη Σταματίας

Έξω περιτριγυρίζει??

Έξω περιτριγυρίζει μια παγωνιά,
που δέρνει τους ανθρώπους αβάστακτα,
και τα περίστροφά της.
Σαν κοιτάζω ψηλά, τα μάτια μου θαμπώνουν.
Τα σύννεφα έχουν κρύψει τον απέραντο γαλανό ουρανό.
Κυριαρχεί μια ασπρίλα γκρίζα.
Τα βουνά κάνουν λακκούβα, που σχηματίζει ακτίνες,
σκιές ηλίου.
Σαν κοιτάζω από το παράθυρο,
βλέπω πως ακόμα και τα πουλιά
είναι από τη φύση τους ελεύθερα, ανοιχτά,
ξένοιαστα.
Πετούν με τη θέλησή τους.
Τα σύννεφα προχωράνε όπως και η ζωή.
Ώρες ώρες η ζωή δέρνεται πολύ.
Όπως εκεί έξω
ο άνεμος, η παγωνιά, το κρύο και η μοναξιά.
Μόνο το κρύο περιτριγυρίζει αυτούς και αυτήν
την παρέα έχουν,
που δεν τους ζεσταίνει παρά μόνο τους παγώνει!!!

Μυτικιώτη Σταματία, Α3